Still. Life. It is My Story


I Was Once A Real Person

Bago pa man ako napadpad sa WordPress, nanggaling na ako sa iba’t ibang network slash blog sharing sites, friendster blogs, blogspot, una na ron ay ang Multiply… Dahil sa ayokong maging hyatus mode, at bigla kong naalala na meron pa pala akong magagandang posts doon sa mga luma kong pages… I’ve decided to repost my previous blogs…  Though I hope you’ll take time to read this post, and learn something…


Super Glue!




Pasensiya na kung medyo pabalik ang mga posts ko dito sa website ko ah?… Maybe it is just my way of moving on, by going back, and closing each Thumbnails from my past that is continuously playing in my head.

February Song (My Third Bloggiversary)

It started with just a simple game, that’s the reason why I made a blog here in WordPress…  Hindi ko alam na yung game na yun ang magbabago ng lahat…

more birthdays to come!!!

 Verse I: The Birthday

Biglaan ang nangyari, nag message sa akin si Momochan na nasa store ka nila, Birthday kase niya, hindi ko expected na iinvite mo ako, dun mo unang na share yung wordpress page mo.  I feel so flattered that you are really entrusting me these kind of big things.  January 26, 2009, I started reading your page in WordPress, doon ko na rin naisipang gumawa ng blog sa wordpress, doon isinilang ang dalawang blog ko… ang Melaminecholic at ang Yvarro. 

Verse II: Anonymous Blogger

I’ve posted interesting topics in both blogs, kilala mong ako si Melaminecholic… pero that time, hindi mo alam na ako rin si Yvarro. Maraming nag-comment sa mga posts ko… marami akong nadagdag sa blogroll ko, ang dami kong nakilala sa wordpress… at alam kong marami ring nakakilala sa akin.  You’ve commented to me saying that I am a promising blogger…  Natuwa ako dahil a part of me seems to feel that I finally seen something worth doing… Na kahit na sa simpleng blog lang eh nakita ko yung self-worth ko… Then you asked me to keep it low, That I really don’t have to show who I am in blogosphere, just like what you are trying to do.  I feel awkward about the situation… but I finally agreed, I deleted my real blog… and started posting at Yvarro: My anonymous blog…


Verse III: The Masquerade Game

And to make things even complicated… we played a game… I’ll try to be anonymous, and you have to guess who am I.  That was the same time I decided to change the name of my blog from Yvarro to Maskara.  Nakilala ng blogosphere ang apat sa mga Maskara ko: Si Yvar, Esmina, Ravy, at Animse.  Simple lang ang mechanics ng game… Bago matapos ang February, you have to know who I am amongst the new bloggers on wordpress…


Pre Chorus: The Revelation

Siguro, I just made things so obvious, o baka matalino ka lang talaga (taragis na ip address yan)… dalawang linggo pa lang ang dumaan nakilala mo na kung sino ako.  Yun yung mga oras na sa tingin ko ay gumawa na nang pangalan ang mga maskara ko sa wordpress… ang hirap bawiin nung mga impression na ginawa ng page na yun.  At sa hindi malamang dahilan, huminto ka na rin sa pag k comment sa page ko.


Chorus: How to Save a Life?

Parang tanga lang siguro ako na naghahanap ng atensyon nung mga panahong iyon.  I admit minsan tae lang tong kaibigan mong toh… may mga bagay talaga akong ginagawa na hindi tama… Hindi talaga ako marunong makinig… Hindi kita sinisisi… ang ibig ko lang sabihin eh: Sorry.

Verse IV: Mema

Pagkatapos nun, sinabi mo sa akin ang mga ilang bagay na ayaw mo sa ugali ko sa pagb blog, na minsan mema lang ako, attention freak, epal.  That I have to be careful on every comment that I have to write, hindi ako nakikinig.  You even accused me na marami akong “Anonymous” na blog…

Verse V: When Fire and Ice Collides

You then told me one of the reason why you stopped visiting my blog.  Tae lang naman!!! Para kang girlfriend na pinagselosan ang bestfriend ko?, san ka ba naman ako babaling nun? Parehas kayong mahalaga… Pero suntukan na lang kung papipiliin mo ako… Ang irony lang eh kung paano naipit ang Tubig sa gitna ng Yelo at ng Apoy.

Pre Chorus II: The Missing Day

T’was your birthday… I appreciate that you still invited me.  Then you still made the effort of inviting me to go leave the town for just a weekend pagkatapos nun… Hindi ko alam na yun na yung  last time na magkakasama tayong mag gagala…  Can’t believe na nagtatalo pa tayo bago umalis ang bus galing sa “Vegas”.

Repeat Chorus.

Bridge: Two Years

We parted ways after that, never shared emails, or text messages…  Just heard some news about you from common friends on how you’ve been.  Still checking your blogs every time…

Refrain: Para sa Aking Saranggola:

Siguro kung tatanungin mo ako ngaun kung binitawan ko na ang lubid na magdidikit sa atin, isa lang ang isasagot ko: nilagyan ko na noon ng bubog yung pising nagdudugtong sa ating dalawa… para maging matibay at hindi nila magagawang putulin.  Lumakas man yung hangin… pinipilit pa rin kitang hilahin… pero sadya sigurong mali yung pagkakahawak ko sa pising may bubog; “Kapag masakit na… bitiwan mo na…” yan ang sabi ko sa sarili ko, habang unti unting nasusugatan yung daliri ko kakahila sa iyo pabalik.  Minsan iniisip ko na mas madali nga siguro ang mga bagay bagay kung bibitawan mo na lang… at hayaan ka na lang lumipad palayo…

Coda: Unfailing

Ngunit isa lang ang alam ko: Lilipas ang ilang taon… Magkakaroon ako ng maraming bloggiversary…  Magkakaroon ako ng maraming kaibigan.  Makakakilala ng maraming taong papahalagahan, ang magpapahalaga sa akin, ngunit hinding hindi ko malilimutan na minsan nagkaroon ako ng isang kaibigan na katulad mo… hindi ako mapapagod na maghintay…

Repeat Coda till fades…


There’s a lot of changes that happened last year. It all started with hope that it would be a new start for me… Moved to a new place, gained new friends… even had a chance to break free from my mom… 

Freedom always brings more perks… and what’s in return?…  Responsibility.

I remember that short story about a  Puppet Master who created a puppet and move it with a controller which is connected to her body, eventually he gave the controller to the puppet letting the puppet make or decide her own movements… her own actions, everything is doing well with the puppet’s new-found-freedom, she learned new things, new actions, for her, everything became very exciting, not until the enemy came…

The enemy tried to get a hold of that controller…  and once he was able to snatch it from the puppet, he started manipulating the puppet… hurting her, and controlling the puppet to hurt herself…

Then queue the Puppet Master, he helped the puppet, in the end of the story, grabbed the controller from the enemy, and gave it back to the puppet, and the puppet decided to give back the control to her Master.

I am just a mere puppet last 2011, with no control to whatever situation led me to.  I know, I grew a bit, physically, emotionally, socially, and mentally… but in the end I still feel so empty.  Freedom sometimes will never feel like freedom, without the liberty of expressing my love for my Master… 

As what that song said:

I am the only one to blame for this
Somehow it all ends up the same
Soaring on the wings of selfish pride
I flew too high and like Icarus I collide
With a world I try so hard to leave behind


Just woke this morning and it feels like 2011 again… I feel just the same… Same regrets, same hopes, same friends-lost. Same bed with same dreams… maybe nightmares… 

People who are reading this blog might advise that I shouldn’t be looking at the past – well blessed is he who remembers… and woe to him as well.  People say that I have a very sharp memory, I thank God for that; I never forget important things and event, specially when my emotions are heightened… but having a sharp memory can also be a curse, it makes you remember everything… all failures that you’ve done, all the frustrations for the things that you could have done…

 Aftermath January 1, the first day  of the year; I had a chance to bond with my one of my best friend, there are lot of things that happened since we met last year, we are both different from the last time we saw each other… I just invited her to to my place, ate lunch, watched some movies, and  talked to fill the gap of the whole year that we didn’t see each other…  And just as I expected it to be… It is one of the most magical moments of my life…

She told me one thing that I’ll take heart for this whole year:

“When you grow old, all that will make you smile will be memories, good memories… so when you are young keep collecting good memories, memories that you can keep in your heart.” – Radical Flower.

2011 for me is not that really worst… but I know it could be better if I have live it the other way… To spend time with people who are already on my reach… to forgive the people whom I know I haven’t forgave, maybe first on the list is myself.  To move on… REALLY move on.  My life here on earth is too short to live in regrets…  I know the ghosts from my past is still there to haunt me down…  But I know this time I’m ready to face them…

And maybe start again living in the direction that the Puppet Master is leading me… 

“Brothers, I do not consider myself yet to have taken hold of it. But one thing I do: Forgetting what is behind and straining toward what is ahead”

– “Worlds Apart” – Jars of Clay, Jars of Clay (1995)

†† – Philippians 3:13 (NIV)


This is Not a Draft…

Well not exactly this time… just got a new netbook, and applied for a new plan for broadband… so I believe next month will be the start of one helluvablogging year. I would like to say sorry to those blog whom i wasn’t able to visit… to those contests whom I promised to join, but I wasn’t able to, to those comments that I wasn’t able to follow through…

Hiatus mode was not really my intention… I’ve been busy these past few months, and pc and internet connection was really that kind of accessible in my temporary place… IMG0364A

Tried to update, (and failed)… Just filled my new post lists with more drafts… And I always feared that what I was about to draft was all nonsense…

Maybe that’s the reason why I hid myself before by using some masks… I’m not really a fan of tagging myself in the middle of all my emotions… I’m starting to train myself how to breathe without masks… and I am asking for all your support on that. I’ve been blogging for quite a while now, and most of the time, my posts are all about metaphor and imagery… some are just make-up stories…

I really don’t know what will happen tomorrow, if I will be able to update this blog or not… if I will be able to continue posting here in Thumbnails, or If I’d opt to go back in my old website wearing masks…

I am somehow happy with my other blog… I can be who I wanted to be… Playing pretend has always been an option… been famous, got some awards, and even gained more friends… BUT suddenly you will realize that it is not you, but your masks are the real ones who are becoming famous… and they are the ones who are really gaining more friends… and they are the one who are really getting some recognitions and awards… Your masks were the ones who are taking the limelight while you are just the lame shadow on the background… Gee, I started to feel like being a bipolar because of my previous blog… no, I feel like being two person at the same time… I know at some point some of you guys have felt the same way too… When our masks takes hover our own personality, and losing ourselves in the process…

That’s when I remembered why I started wearing a mask here in blogosphere… I was afraid that no one will accept me of who I am.  I started wearing a mask because I was trying to please the people who are reading my posts… There are a lot of reasons why I started blogging before, but none of those are really for me…

This is me on my another attempt to be consistent on blogging…


Wait! Hold up!

Kaya pala ako gumawa ng blog na ganito, eh para maging freestyle din sya… Ala brain diarrhea kumbaga…

hehehe, sorry, hindi lang ako sanay sa Mema-post lang…  Pero, an dami kong gustong i post, hindi ko alam kung saan ko sisimulan…

Nagpunta ako ng Pampanga last weekend, naki farmville lang sandali…

Nagswimming sa Cavite…

Nagkasakit ng pansamantagal…

Nag-aaral ng watercolor painting… at inasar asar nang kaonte ang isang kaibigang nagpi feeling maging photographer slash sanguine (iniisip ko ding baguhin ang background ng page na to.)

Nag-iisip na magpost tungkol maraming bagay, kaso. tinatamad ako.

Kase, medyo magulo ang isip ko ngayon.  At kapag nakapag post ako, kailangan bang something na worth commenting?… o basta lang na makapag post, kesohodang langawin?…  (Siyempre fan pa rin ako ng good literature, kahit na sabihin nating blog lang to at hindi project sa thesis, nor port folio para tanggapin ka sa work mo, neither to impress yung ibang bloggers.)

Nakahanap na rin pala ako ng mga bagong sets nga acquaintances, hopefully, makahanap ako ng bagong close na kaibigan.

May inaabangan akong album ngayun… All Things Bright and Beautiful – Owl City yep! naurong ung release date nila from May 17 to June 14… 😦 hindi ko alam kung bakit… Pero atat na akong idownload ang buong album nila…

May mga previews na, pero yung ibang songs meron nang full track… ahahaha!!! pero mas masarap idownload sa i tune kapag buo na… (choices ko sa mga nasa youtube yung Galaxies, at ung Original ng Alligator Sky…yung preview ng How Became a Sea ay isang the best din!) And yes! may disclaimer yung album na yun, may pagka Christian ung ibang content ng songs nila… hmmn…

But anyway, kahit saang aspect naman, the best ang mga tracks ng Owl City, suitable siya sa iba’t ibang klaseng audience, at meron silang ibang klase sounds, sa mga hindi pa nakikinig, try ninyo! 😀 hahaha!!!

Hala?… naging Album review na toh?! ahahaha!!! just want to share, yung mga insights ko.  Hope to post something better next time!  Thank you anyway sa pagbabasa…

The title reminds me of that poem that we used to recite during elementary days...

Si Nahar

Ito ay kuwento ng tatlong maliliit na magkakaibigang kabayo.  Isang pagkakaibigang nabuo noong unang panahon, bago pa man nalikha ang kalendaryo.

Bagama’t lumaki sila sa magkakaibang pamayanan ng mga kabayo, naging magkakaibigan ang mga bisirong sila Sheleg, Aish at Nahar.

At sa malamang, magkakaiba sila ng ugali.  Maganda ang buhay ni Sheleg, may kumpletong pamilya, at masasabing ang lahat ng gusto niya ay kanyang nakukuha.  Mayroon din siyang mataas na pangarap para sa sarili niya.  Si Aish naman ay nabuhay ng mapusok, sinusubukan ang lahat ng gusto niyang gawin, takbo dito takbo duon ang ginawa ng bisirong ito, lagi siyang sumusubok ng iba’t ibang bagay, hindi siya tumitigil at hinahayaan na lang niyang dalhin siya ng kaniyang mga paa kahit saan siya makarating.  Habang simple naman ang pamumuhay ni Nahar,  tinatanggap lang niya ng buong kalooban ang lahat ng mga bagay na dumadating sa kanya.  Magkakaiba man ng ugali at pananaw, meron silang isang pinagkakasunduang bagay.  Ang mamasyal sa kabilang ibayo ng gubat na kinalalagyan ng kanilang mga pamayanan.  Sa kabilang ibayo ng gubat ay may malawak na parang, sa gubat kasi nila ay napakarami nang mga kabayo, at hindi na sila nakakatakbo ng malayo at mabilis, at kalimitan kung mag papaalam silang tumakbo sa gubat, ay pinagbabawalan sila ng mga matatanda dahil may mga mangangaso raw doon, na nagunguha ng mga batang kabayo upang gawing transportasyon.

“Sana ganito na lang ang buhay ko habang panahon.”, wika ni Aish.  Wala siyang ibang ninais kundi ang makatuklas ng maraming bagay, at makapunta sa malayong lugar.

“Wala ka bang plano sa buhay mo?…”, tanong ni Sheleg. “Maging isang malakas at matikas na kabayo kaya?, upang maging sasakyan ng isang magiting na kawal…”

“Kung ako ang tatanungin.”, wika naman ni Nahar, ” mas gusto ko ang mabuhay ng malaya, tulad ni Aish, lahat ng nilalang kase ay nilikha upang maging malaya.  Gusto ko ring maging isang malakas na kabayo, yung tipo bang sasakyan ako ng isang pinakamalakas na mandirigma at dadalhin sa isang digmaan.”  At sumang-ayon naman dito ang dalawa niyang kaibigan.

Ngunit isang araw may isang hindi inaasahang pangyayari:  May isang grupo ng mangangaso ang napadpad sa kinalalagyan ng mga magkakaibigang bisiro.  Sinubukan nilang tumakbo, ngunit dahil sa nakasakay sila sa mga malalaki at turuang kabayo, ay madali nilang nahuli ang dalawa sa magkaibigan, sila Sheleg, at Nahar.

Si Aish naman dahil sa likas na mabilis sa pagtakbo, ay madali siyang nakatakas sa mga mangangaso.  At mula sa malayo, ay nakita niya na tinatalian ang kanyang mga matatalik na kaibigan.  Gusto niyang tumulong pero wala naman siyang magawa, alam niyang huhuliin din siya kapag sumunod siya.

Sinubukang pumalag ng dalawang nahuli.  Nagtatalon si Nahar, upang hindi nila magawang talian ang kaibigang si Sheleg, at nang makakuha ng pagkakataon, imbis na tumakbo ay sinubukan niyang iligtas ang kaibigan, pinagsisipa niya ang nagtatali kay Sheleg hanggang sa wala na silang magawa kundi ang pukpukin ng sibat ang kaliwang binti ni Nahar sa likuran.  Nawalan ng lakas si Nahar at tuluyang nawalan ng malay dahil sa pagkakapalong iyon.

Pagkamulat ng mata niya ay mag-isa na lang siyang nakatali sa isang bakuran, ito ay nasa unahan ng isang maliit na bundok, na dinadaanan ng maraming tao.  Kaharap nito ay ang malawak na parang na dati nilang pinagtatakbuhan ng kanyang magkaibigan.  Nasa kabilang ibayo na siya ng malawak na parang na iyon.  Ang mga kaibigan niya ang kaniyang unang naisip.  “Nawa’y nasa mabuti silang kalagayan.”  Ito ang kaniyang sinabi sa sarili.

Nakilala niya ang isa sa mga mangangaso, ito na ngayun ang nagbabantay sa kanya.  Pinapakain siya, at binabantayan, at saka pinapagaling ang sugat na dulot ng pagkakahampas sa kaniya nuong pilit siyang pumipiglas.  “Kailangan mong magpalakas, para mapakinabangan ka naman.”, sabi nito sa kanya.

Dumaan ang ilang mga araw, at gumaling rin ang kanyang paa, dito siya sinimulang kalagan.  At tinuruang lumakad ng tuwid.  Nuong una ay pumipiglas siya, pilit pa rin siyang tumatakas sa lalaking naghahawak ng kanyang tali, sipa dito, sipa duon ang kanyang ginagawa. “Pakawalan niyo akoh!”, ito ang kanyang pilit na sigaw. Ngunit hindi siya naririnig ng taong humahawak sa kanya.

Lumipas ang isa, dalawang buwan, hanggang sa ikatlong buwan ng kanyang pagkakatali, napansin niyang wala rin palang magagawa ang kaniyang pagpiglas, tuwing pinapalakad siya ng bagong nagmamay-ari sa kanya, nagpasya siyang sumunod na lang siya sa mga ipagagawa sa kaniya ng kaniyang amo.  Pinag-aralan na lamang niya kung paano ang lumakad ng matuwid.  Kung paano lumakad, ayon sa gabay ng kanyang amo.

Minsan sa kanyang pagkakatali, nakita niya si Sheleg.  Noo’y hawak na siya ng isang kawal.  Hindi rin siya sinasakyan nito, ngunit siya naman ang nagdadala ng mga armas nila pag giyera.  Noong mga oras na ito, ay mukha nang maayos ang sitwasyon ni Sheleg, matikas na rin ang kaniyang pagkakatayo.

“Buti at naisipan mong sumunod na lang sa iyong amo.”, winika ng kaibigan. “Mabuti nang sumunod sa kanila, hindi naman nila tayo pinababayaan.” umiling iling si Nahar.

“Nasabi mo lang yan, kase, hindi ikaw ang nakatali dito.”  Alam kong pangarap mong maging isang kabayo ng mga kawal.  Hindi mo pa  ito natutupad, naging tagabuhat ka naman nila ng mga armas nila.

“Tama ka. At masasabi kong masaya na ako dito.”, sabay tingin sa mga sibat na nakapatong s akanya., “Hayaan mo, kapag naging malakas ka na, ikaw naman ang gagawin nilang sasakyan.”

“Hindi ko alam”, nawalan na ng pag-asa si Nahar sa ilang buwan na parang wala naman silang planong gawin siyang isang sasakayan, o kahit man lang maging tagabitbit ng armas.

Nagkahiwalay ulit sila nuong oras na iyon.  Ngunit nangako na kapag nagkaroon ng pagkakataon na makalaya ay pareho silang uuwi sa mga tahanan nila.

Mga ilang gabi pa ang lumipas, nag-iisa muli si Nahar na nakatali sa bungad ng bayan, nakatitig sa malawak parang na dati nilang tinatakbuhan, nilang tatlong magkakaibigan… Tinatakbuhan ng buong laya.  Isang gabi ay bigla niyang naaninagan si Aish.  Tumatakbo ito sa parang ng buong ingat, ayaw niyang may makakita sa kanya, dahil ayaw niyang mahuli.

Huminto ito saglit at tumingin sa kanya, tinitigan siya ng kaibigan mula sa malayo.  Naaawa si Aish sa kanyang kaibigan, ngunit hindi niya ito masabi ng malapitan.

Nang makita siya ni Nahar, labis din siyang nalungkot, labis din siyang naawa sa sarili niya.  Kung nag-aral lang tumakbo ng mabilis tulad ni Aish.  Hindi siya mahuhuli ng mga mangangasong iyon.  Kung tumakbo na lang siya nung may pagkakataong tumakas mula sa kanila, at hindi na niya pinilit na iligtas ang kaibigang si Sheleg, e di hindi dapat siya nakatali ngayon.  Doon niya naramdaman ang halaga ng pagiging malaya.

Isang araw, ay may dumating na ilang kalalakihan, at sinimulang kalagan ang kanyang tali.  Biglang dumating ang kanyang amo at nagtanong sa mga lalaking ito,  “Bakit ninyo kinakalagan ang bisiro?”

Isa lang ang naging sagot ng mga ito, “Kailangan ito ng Panginoon.”

Pagkakalag ng mga tali ay inakay nila si Nahar papunta sa paanan ng bundok.  Ipinatong nila ang kanilang mga damit kay Nahar, at pinasakay nila ang isang lalaking tinatawag nilang “Panginoon”.

Noong mga oras na iyon, nagulat si Nahar sa nakita.

Sinimulang purihin ng mga taong taganayon ang lalaking nakasakay sa kanya.

At habang siya ay naglalakad, nakikita niyang inilalatag ng mga tao ang kanilang mga tela sa daan, pumitas din sila ng ilang mga tangkay at inilatag sa kanyang dinadaanan.  Habang kumakanta sila para sa “Tagapagligtas” a tinatawag nila.

Naramdaman niya bigla ang pakiramdam ng isang matikas na kabayong sinasakyan ng isang hari.  Higit pa ito sa pangarap ni Sheleg. 

Nakatali pa rin siya.  Hindi nga siya malaya tulad ni Aish,  Pero naramdaman niya ang kalayaan na maglingkod sa isang Panginoon.

O Zion, magdiwang ka sa kagalakan!
O Jerusalem, ilakas mo ang awitan!
Pagkat dumarating na ang iyong hari
na mapagtagumpay at mapagwagi.
Dumarating siyang may kapakumbabaan,
batang asno ang kanyang sinasakyan.

-Zacarias 9:9



To My Momochan.

We were strangers starting out on our journey
Never dreaming what we’d have to go through
Now here we are and I’m suddenly standing
At the beginning with you

sorry kung hindi kita natetext ng madalas.  kung sa maraming pagkakataon, hindi ako nagrereply, kapag kinukumusta mo ako.

pasensiya kung, nararamdaman mong parang hindi ako nag-aalala kung anu nang nangyayari sa iyo.  and totoo, nagw-worry din ako.  pero alam ko naman na ok ka lang naman, kase meron naman nang ibang nagbabantay sa iyo.

you are still loved. (remember?)

No one told me I was going to find you
Unexpected what you did to my heart
When I lost hope you were there to remind me
This is the start

nagkausap na kami ng future kumpare ko.  sabi ko sa kanya, parehas pa rin ang rule.. (pag may umiyak.. sapak.) hehehe..

andito pa rin naman ako para sa iyo eh.  hindi na nga lang ganun kadalas, i know, you are already starting your own family… (and i’m starting to get my own life.) kelangan ko namang isipin ang sarili ko paminsan minsan, yan ang sabi ko sa sarili ko.  masyado na talaga siguro akong naging attach sa iyo.

We were strangers on a crazy adventure
Never dreaming how our dreams would come true
Now here we stand unafraid of the future
At the beginning with you

nagsinungaling ako sa iyo, hindi totoong ganun ako ka-busy: ayaw talaga kitang makita sa mga panahong ito, hindi dahil sa ayaw kong makita na dinadala mo yung blessing ng pagmamahalan ninyo ng “anak” ko, gusto ko lang matira sa alaala ko yung picture mo nung mga oras na madali kitang nasasamang lumabas.  Yang Chow Spicy, saka NaiCha, ice cream cake… (though hindi naman talaga ako fan ng matamis at malamig.

nami miss ko yung paglabas natin at pagpunta sa mall. (kahit madalas kinukuwento mo na hindi mo nasabi sa kanya na magkikita tayo, dahil seloso siyang tunay.)

nami miss ko yung mga times na kinakamusta mo ako, ikaw ang pinaka sincere na taong nangumusta sa akin.

nami miss ko yung boses mo. (pramis) tuwing tinatawag mo akong “dada”.

ipinost ko na rin yng song mo para sa akin. (sorry kung tinanggal ko na yung song na to sa playlist ng phone ko, mas lalo lang akong nagiging emo pag naririnig ko to.)

I knew there was somebody somewhere
Like me alone in the dark
I know that my dream will live on
I’ve been waiting so long
Nothing’s gonna tear us apart

next month or so, you’ll be living a new life… meron ng baby ang little momochan ko.

hindi ko alam kung anung mararamdaman ko para sa iyo. para sa akin.  I know i must be happy for you.  Pero hindi mo maitatanggal yung nararamdaman kong inis somehow (hindi ko man inaamin, nagseselos ako.) masaya ako na meron ka nang kasama for better or for worse… (o nalulungkot ako na binitiwan ko yung love ko para sa iyo.)

And Life is a road and I want to keep going
Love is a river I want to keep flowing
Life is a road now and forever
A Wonderful journey

nandun pa din yung ipinangako ko sa iyo, saka sa lahat ng mga matatalik kong kaibigan, your “dada” will always be here for you.

I’ll be there when the world stops turning
I’ll be there when the storm is through
In the end I wanna be standing
At the beginning with you.

Temporary Home

Heya, for some of you guys who are waiting for an update on my first wordpress blog, i’m sorry.

Been busy with work… 😀 hehehe, and i also moved to a new house (room) place … pad (apartment) … whatevahyoumacallit …

And yes! I am an adopted Pasigeño right now! (I actually have to google the alt code for “ñ” , and its alt+0241)

Just got certified on my chosen career, only plus one thou increase, havent buy my own laptop yet, less time online…

And most of my time during offs, in manila, i spend my time online gaming… (darn Battle of Immortals!)

My sorry to my followers… (aka MD, Kuya Kulisap and Pong ) I know you’ve all been waiting for my next update, and here it is! to a new home, or at least a temporary home…

I love the theme of my old blog… but sometimes, one may need a breather with all those colored masks, so here i am coming out in black and white…

I actually have several ideas to junk online, but I was  boxed with those masks, basically, i don’t know how to categorize them?…

One time youre feeling Ravy, then the next time it will be Esmina… and then Vary, etc. Confusing right?… (Hell I care if you understand it or not?)

I am not a fan of blogging my own pictures, (or videos though) but hope that you’ll find sometime in reading my posts here on this page… at yes!!! nagtatagalog po ako!

But like other bloggers around wordpress.. (or those dotcomers) it is easier for me to express myself in english rather that “tug-a-logue“…not only just trying to become coño (gee! that alt 0241 really helps a lot … hehehe… )

Expect the same things for me, cool real life blogs, personal experiences, or fictional stories, bondng and “magic” moments with my friends… (ymo most of the time) …

But more real this time.

Real life stories. (parang bio channel lang .. hahaha!!!)

And since this would be a blog for myself, I will be blogging most of the time about my stories, (so back off haters! peace.)

Yun lang po muna, consider this blog as my debut for this new Temporary Home.

Blessed be guys!